| | | | 
'Aan de man'
De weg naar het hart van een man loopt via zijn maag. Zeggen ze. De weg naar de maag van een man is met een mes door zijn shirt. Zeggen anderen. Toch is de culinaire route een optie. Om meerdere redenen. Mocht de date weer een of andere vuilnisbak blijken te zijn, of uit het riool is komen gekropen, houd je er in ieder geval zelf een lekker hapje aan over. Misschien niet het hapje waar je op gehoopt had, maar toch. Zo'n fout hapje kan de eetlust die avond goed vergallen. Het hapje de dag erna kan wel prima smaken.
De culinaire weg is verder heel kennisverrijkend, en niet zelden kennissenverrijkend. Daar de meeste mensen niet met lege handen aan komen zetten, kun je de wijnkelder zo mooi vullen. Moet die gast, al dan niet op zicht, wel smaak hebben natuurlijk. Grand Cru's dus, geen Chateau's Tres Inferieur'. Zo'n meegebrachte fles is een veel betere graadmeter dan bloemen of chocola. Mannen, ook paarden, hebben meestal met hun achttiende wel een beetje door wat een aardige bos is, of vragen de buurvrouw om advies. Vals spel dus. De chocolade is zelden sjoklaa. Met wijn wordt het een stuk lastiger. En interessanter.
Een fles 's Neuf du Pape? Vergeet 't maar. Te gewoontjes, te stereotyp chique. Geen fantasie, gemakzuchtig en niet echt geïnteresseerd. Retour afzender.
Een fles Dom Perignon demi-sec? Da's nogal goedkoop. Dergelijk drank smeren animeermeisjes in huizen van 'ill repute' je aan en is eigenlijk een bubbelig vloeibaar "neuken?". Het niet te zoet, niet te zurig, straalt ook geen duidelijk keuzenwonder uit, beetje een grijze muis. Geen non-conformistisch tiep ook. Doorspoelen.
Een fles Barbaresco 'Coste Rubin' Rosso 2001 (DOCG)? Kijk, da's al andere koek. Rolt lekker uit de mond. Italiaans, stijlvol met temperament, dus geen dag verveling. Dat Barbare kan misschien een tikkie te worden. Nog even laten liggen.
Een fles Chambolle-Musigny 1er Cru Joseph Drouhin 1961? Een Bourgondiër. Van de nacht bovendien. Gerijpt en met stijl, zo'n interessante. Dat kan aardig romantisch worden. Een optie.
Een fles Romanée-Conti 1966? Als het een 'Domaine' is, oppassen. Als het een 'La' is, onmiddellijk arresteren. Die heeft er echt werk van gemaakt. Is met een 'La', zelfs all the way gegaan. Voor zo'n vent kan de ..eh Dom Perignon open. Dit heerschap is weer een Bourgondiër, weer van de nacht. En ze zijn o, o, o zo zeldzaam. Die komen voor de meesten nooit, voor een enkeling slechts één keer in hun leven langs. En eentje van '66, wat wil je nog meer?
'Kinkerstraat'
In de tien jaar dat ik rij-instructeur was, ben ik slechts één keer bijna gecrasht vanwege vrouwelijk schoon. Fluiten of toeteren deed ik niet, maar soms was (is) het kijken moeilijk na te laten. Zeker in de lente op die eerste stralende dagen wanneer er extra prettige stofjes vanuit je kop aangestuurd door je lijf gieren. Zo'n dag was het. Op de terugweg naar de rijschool reden we over de hoofdstedelijke Kinkerstraat. Een bijzonder fraaie creatie van de Heere, kwam binnen het blikveld van zowel mijzelf, als van mijn leerling die eveneens met een jongeheer behept was.
De creatieve dame had het allemaal. Elke lijn was spannend en bewoog ook spannend binnen de strakke, schaarse stoffen omspanning. Tien seconden in de Kinkerstraat kan veel betekenen. Zeker als die tien seconden niet besteed worden aan voorliggers, achterliggers en dwarsliggers. Het is dat mijn voorligger net iets eerder de blik ter zake doende richtte en vervolgens met waarschijnlijk twee voeten op de rem trapte, anders waren we op de file geknald. Het geluid van over het asfalt schrapend rubber voor me, deed mij terugkeren naar de dreigende realiteit van het moment. Ook mijn leerling keerde terug in het land van naderend gevaar. Samen trapten we op de bekrachtigde vertraging en kwamen op millimeters van de voorligger tot stilstand. "Godverdomme, je reinste Pavlov", brulde mijn leerling vertwijfeld en wat beschaamd uit. Vooral die Pavlov opmerking maakte het moment memorabel.
De creatieve dame heeft tot de zon onderging waarschijnlijk zo'n twee ton gekost. In hoeverre de dame zich bewust was en genoot van de verzameling schadeformulieren, weet ik niet. Ze was die twee ton echter meer dan waard, dat weet ik wel. Als ze het lijnenspel verborgen had, al dan niet gedwongen, was er veel schoons verloren gegaan die dag. De Heere heeft haar lijnen niet voor niets zo fraai getekend. De Heere is wel een Eikel dat hij eikels met te lange dwaalblikken heeft behept. Fraai getekende vrouwelijke schepselen moeten leren leven met die dwaalblikken van dwaallichten. Dwaallichten moeten leren leven met schadeformulieren. En laat het altijd zo blijven.
In de vroege lente is het aan te bevelen om als dwaallicht een extra schadeformulier in het dashboardkastje te leggen. Er kan u namelijk nog een lijnenspel tegemoet komen. Haal niet in en toeter al helemaal niet. Met die toeter geeft u geen licht signaal af. Wel een slecht signaal. U geeft aan dat u geen licht bent. De kans dat het creatieve lijnenspel spontaan in katzwijm valt voor uw spontane uiting van vreugde, is verwaarloosbaar. De kans dat het lijnenspel van uw blikken omhulsel de beoogde instapmanoeuvre teweeg brengt, is eveneens verwaarloosbaar. Ze ziet immers alleen de kleur van het metalen wielding. De eventuele toevoegingen achterop zoals GTO of M Power, hebben alleen invloed op de lengte van de jongeheren binnenin. Het wandelende lijnenspel buiten zal het echter een saucijs zijn. En niet de uwe.
'TomTom' Ze schijnen niet aan te slepen te zijn, die navigatiesystemen. Je kunt niet meer zonder. Nu alleen nog maar in de auto, maar de volgende generatie zal in zakformaat zijn. Zo kun je thuis bij verminderd richtingsgevoel het toilet nog vinden mocht de locatie je na stevig drankgebruik even ontschoten zijn. Toch gaat dit voor onoverkomelijke problemen zorgen. Velen moeten het gebruik van één hand al missen omdat het mobieltje onmiddellijk aan het oor gebracht moet kunnen worden. Geen hulpdienst heeft de reactiesnelheid van de gemiddelde modebiel. Ik zie die TomToms in hetzelfde tempo eerste levensbehoeften worden die ogenblikkelijk paraat moeten zijn. Daar het toch wel handig is om één hand voor universeel gebruik vrij te hebben, zal de andere hand dus geoefend moeten worden in het Wyatt Earpen van de mobiel en TomTom. Vroeger waren water en brood de eerste levensbehoeften. Geen hond drinkt nog gewoon water, nou misschien alleen honden nog. De moderne mens drinkt gemineraliseerd bronwater uit diverse handig toegespitste verpakkingen. Zowel thuis als voor de broodnodige rehydratatie tijdens werk en sport. Het spoelen van het systeem met ten minste twee liter water per dag is van essentieel belang om je pensioen te halen. Dat gemeentewater vaak evenveel mineralen bevat en nog geen cent per liter kost, heeft de consument geen boodschap aan. De fabrikanten varen er wel bij. Het brood is ook niet meer wat het vroeger was. Net als het bestellen van een bakje leut tegenwoordig intensieve cerebrale activiteit vereist, is het bestellen van een brood een complexe aangelegenheid geworden. Gezien het gehalte aan stoffen van direct levensbelang, geen zaak die lichtvaardig moet worden opgevat. Wit betekent een nagenoeg direct intredende dood. Alleen echte thrillseekers eten het. Meergranen met hele, grove korrel, rijk aan voedingsvezels ranselen uw ingewanden in conditie. Liefst is dit soort brood ook voorzien van een scala aan noten, pitjes en bitjes voor een stevige bijt die verder de zo broodnodige mineralen geven waar uw lichaam constant om schijnt te zeuren. Dan moet er nog wat op dat brood. Het klamme zweet breekt je uit. Echte boter doe je alleen stiekem. Zeker als je een laag in gedachten hebt die ogenblikkelijk de aorta zal dicht baggeren. Rijk aan onverzadigd vetzuur met extra vitamine E en Omega 3 moet er op dat brood, halvarine superplus extra dus. Kaas? Wilt u vervroegd uittreden? Ook dat staat stijf van de foute vetten die de aderen dichtplamuren. We doen er tegenwoordig light-producten op. Naar het schijnt, u komt niet aan met niks erin. Ik zap meestal weg als de reclameblokken beginnen maar heb toch voldoende opgepikt om mezelf enigszins in leven te kunnen houden. Ik smeer daarom mijn brood met uitsluitend rechtsdraaiende bewegingen. Ik besmeer mijn multibrood zorgvuldig met speciaal geselecteerde fruitige vezelsmurrie vol anti-oxiderende oppep met actieve yakkul. Het is werkelijk niet te vreten, maar anders haal ik het eind van de week niet. Als kind werd ik alleen af en toe afgesopt met een washandje met wat huishoudzeep. Een beetje lauw water uit het lullige geisertje om af te spoelen en daarna afdrogen met een grove handdoek die Robijn niet kon spellen. Het is een wonder dat ik vijftig ben geworden. Het is duidelijk dat mijn moeder een liefdeloos loeder was. In zeer uitzonderlijke gevallen werd er Nivea gesmeerd hier en daar, of er werd een papje van komkommer gebruikt. Dat laatste als je bijvoorbeeld een middag in de zon aan het carboleumen was gezet. Tegen de boktor. Die gingen dan dood. Ik wilde na zo'n middag smeren ook dood. Ik ben door het oog van de naald gekropen in die tijd. Nu weet ik beter. Veel beter. De levensverwachting van westerlingen is in uren te tellen zonder het gebruik van shampoo op basis van fijne oliën uit exotische vruchten geperst. Natuurlijk aangevuld met vitaminen en mineralen die je huid zijn vitaliteit en jeugdige veerkracht doen behouden. Of teruggeven. Ik weet niet welke jeugdige veerkracht er bedoeld wordt want volgens de cosmerica-industrie moet je als puber al met het gebruik van diversen beginnen. Voor je haar gebruik je in vier trappen van wassing en spoeling, een scala aan verstevigers, conditioners en haarvat-vitaliserende producten. Anders zit het leeuwendeel van je haar binnen een maand in het afvoerputje. Na deze dagelijkse reiniging dienen de nodige smeersels in meerdere lagen aangebracht te worden om te voorkomen dat je huid rimpelt, verschrompelt en uitdroogt. God verhoede het. Daarna rijkelijk rollen met vierentwintig uur werkzame anti-leproza stoffen om je natuurlijke giergeur te camoufleren. Indien je die dag voor het andere geslacht onweerstaanbaar moet zijn, vul je dit aan met welriekende vloeistoffen uit een flacon waarvan de prijs omgekeerd evenredig is met de grootte ervan.
'Them Bones'
The top used to be covered with thick hair. For a short period, even long thick hair. Strange physiological processes have relocated most hair to orifices like the nostrils and ears. Other stretches, particularly on the peak, have simply vanished. Under the receding vegetation, eyes pierce into the world. My eyes are typical Germanic ones, a nondescript blue-grey. Below and somewhat in between these eyes, a large but rather useless nose sniffs up the atmosphere. Size isn't always indicative of effectiveness. Not only is it near useless in distinguishing aromas, it sometimes makes translation errors. It is not impossible to see people running away from the source of a ghastly odour while I enthusiastically move in the opposite direction towards the origin of this perceived delicate perfume. Under this flawed and erratic instrument, my mouth gives the world important messages and advises. These usually go unnoticed or are ignored. All these sensors, instruments and probes are located in my head. Various mishaps have proved this structure to be of a strong bony composition capable of withstanding severe punishment. My head is connected to my shoulders with several lumps or clusters of discs. There ought to be seven separate discs but for some reason, mine desperately cling together in groups of two or three. It means my head is solidly placed on my shoulders and has a restricted turning circle. To these fine shoulders, my arms are connected. The arms end in hands with fingers. The fingers can be used to disassemble and reassemble things. This last activity is more difficult and can result, in my case, in malfunctioning implements. Parts left after reassembling are indicative of imminent malfunction or nondesigned functioning. Arms and shoulders are connected to the chest. In the chest, the respiratory system is located. In my case, this system is often filled with smoke, which results in frequent violent expulsion of bad air and pollutants. My chest is held up by my spine, or what is left of it. The stiffness further up means that rotation has to be accomplished further down. This caused some parts to wear out prematurely. Luckily, I never had circus ambitions. Scrolling down, the more delicate soft parts are located. I am talking about my belly and the tissue that is starting to be a bit annoying because it tries to cover it up. This tissue is called welfare insulation by some, fat or blubber by others. There is supposed to be a relation between the intake of food products and beverages, beer in particular, and the thickness of this insulation. Similar insulation tissue tries to infiltrate the two cushionshaped extensions located at the rear of my belly. According to usually rather unpleasant and annoying folk, development of these insulation layers can be prevented or delayed by dreadful activities like jogging, fitness and other strenuous exertions. Avoid these people. They are easily recognisable. Although often not thin themselves, they invariably dress in brightly coloured sportswear. Under these various food processing and storage tissues, dangles my reproduction organ. I have declined to use it for this purpose but do occasionally enjoy going through the motions or imitations thereof. It is further employed to expel surplus fluids. Otherwise, it is a rather useless and embarrassing extension. It also annoys its owner, and frequently a present audience, with an irritating need to be scratched and bragged about. It is probably time to move on. Legs, two, for the time being. These are useful implements to move about on. They can also keep beforementioned unpleasant folk away. Long distant moves on these two flexible extensions are best avoided in order not to disrupt the forming of insulation layers higher up. About halfway, two joints allow bending. To keep this complex biological unit firmly connected to the soil from which it originated, two feet sprout. These are reminiscent of the hands at the end of my arms but rather clumsier. For some reason my ancestors lost the handlike capabilities of their feet. I must have very special feet, there is something about them. When I expose my feet, people often decide rather suddenly to go elsewhere. I wonder why...? Illustratie: Michiel Mans |
|
| | |
|
